پاییز
اي باغبان هين گوش كن ناله درختـان گوش كن نوحه كنان از هر طرف ، صد بيزبان صد بيزبان
هرگز نباشد بيسبب گريان دو چشـم و خشك لب نبوَد كســي بيدرد دل ، رخ زعفــران رخ زعفــران
حاصـــــــل درآمد زاغ غـم در باغ و ميكوبد قدم پرسان به افسوس و ستم ، كو گلـستان كو گلــستان
كو سوسن و كو نسترن كو سرو و لاله ، ياسمن كو ســـبزپوشــان چمن ، كو ارغـــوان كو ارغــوان
كو ميــــوهها را دايگان كو شـهد و شكر رايگان خشك است از شــير روان ، هر شيردان هر شيردان
كو بلـــــبل شيـــرين فــَنــَم ، كو فاخته كوكو زنم طاووس خوب چون صـنم ، كو طوطيان كو طوطيان
خورده چو آدم دانهاي ، افتـــاده از كاشــــانهاي پرّيده تــاج و حـُــله شان ، زين افتـنان زين افتـــنان
گلــشن چو آدم مستضر ، هم نوحه گر هم منتظر چون گفتــــشان لا تقــنطوا ، ذو الامتنان ذو الامتنان
جمله درختــــان صف زده ، جامه سيه ماتم زده بيبرگ و زار و نوحه گر ، زان امتحان زان امتحان
اي لك لك و ســــــالار ده ، آخـــر جـوابـي بازده در قعــــر رفتي يا شـُــدي، بر آسمـــان بر آســــمان
گفـتنـــــد اي زاغ عدو ، آن آب بــازآيد به جــــو عالم شود پررنگ و بو ،همچون جنان همچون جنان
اي زاغ بيــهوده سخـُن ، سه ماه ديگر صبر كن تا دررســــــد كوري تو ، عـــــيد جــهان عيد جــهان
ز آواز اســــرافيل ما ، روشــن شــود قنــديل ما زنده شــــــــــويم از مردنِ آن مهر جان آن مهر جان
تا كي از اين انكار و شك ،كان سرخوشي بين و نمك بر چـَــرخ پرخون مردمـك، بي نردبــان بي نـــردبان
ميرد خزان هم همـچو دد، بر گور او كوبي لگد نك صـــبح دولت ميدمد ، اي پاســـبان اي پاســـــبان
صبحا جهان پرنور كن ، اين هندوان را دور كن مر دهر را محرور كن ، افسون بخوان افسون بخوان
اي آفتــاب خوش عمل ، بازآ ســوي برج حـَمـَل ني يخ گـُــذار و ني وُحـل ، عنبـــرفشان عنـــبرفشان
گلــزار را پرخنده كن، وان مردگان را زنده كن مر حشــر را تابنـده كن ، هين العـــيان هين العــــيان
از حَبس رســته دانهها ، ما هم ز كـُــنج خانهها آورده باغ از غيــبها ، صد ارمغــان صد ارمغــــــان
گلشن پر از شاهد شود ، هم پوستين كاسد شود زاينــــــــده و والد شـود ، دور زمـــان دور زمــــــان
لك لك بيـــايد با يدك ، بر قــصر عالي چون فلك لك لك كنان كـَالمُـلکُ لك ، يا مُســـتعان يا مســـــتعان
بلبل رَسـَـد بربط زنان ، وان فاختــــه كوكوكنان مُـــرغان ديگر مطــــربِ بخــت جــوان بخـت جــوان
من زين قــيامت حاملم ، گفتِ زبان را مي هـَـلم مي نايد انديشـــــــه دلـم ، اندر زبـــــان اندر زبـــــان
خاموش و بشنو اي پدر از باغ و مرغان نوخبر پيــــــكان پـَـــرّان آمده ، از لامــــــكان از لامـــــــكان
مولانا
