انسان گرگ
گفت
دانـایی که: گــُـرگی خیــره سر هـــــــست پنهـــان در نهــاد
هر بشـر!
لاجرم جــاری است پیکاری ستُرگ روز و شب، مابین این انسان و گرگ
زور بازو چــاره این گــُــرگ نیست صــاحب اندیشــه داند چـــاره چـیست
ای بســـــا انســـان رنــجور پـریش سخــت پیچـــیده گـِلوی گـُـرگ
خویش
وی بســـا زور آفـرین مـرد دلــــــیر هـــست در چـنگــال گرگ خود
اســـیر
هر که گرگش را در اندازد به خاک رفتـــه رفتـــه میشـود انســـــان
پاک
وآن که با گـُــرگـش مُـــدارا میکند خـُـــلق و خوی گــُـرگ پیــدا
میکـُــــند
در جـــوانی جان گـُــرگت را بگــیر! وای اگــر این گــُـرگ گــَـردد
با تو پیر
روز پیری، گر که باشی هم چو شیر نـــاتـوانی در مصــــاف گــُــرگ پــــیر
مــردمــان گــَـر یکدگــَــر را میدرند گــُــرگهاشـــــان رهنـــما
و رهـــبرند
این که انسان هست اینسـان دردمند گــُــرگهــــا فــرمــــانروایی
میکنـــند
وآن ستـــمکاران که با هم محرماند گــُــرگهـاشـــــان آشـــــنایان هـــماند
گرگها همــراه و انسـانها غـَـریب با کـِـه بــاید گفــت این حــال
عجــیب؟
فریدون مشیری
