بهار سوگوار
نه لب گشایدم از گُـل ، نه دل کشـد به نـَبـید چــه بی
نشــاط بهاری، که بی رخ تو رسید
نشــان داغ دل ماست، لالـه ای که شکــفت به ســوگواری
زلف تو، این بنفــــشه دمــید
بیـــا که خـــاک رهـت لالـه زار خواهــد
شد ز بس که خون دل از، چشـــم انتـظار چکید
بـه یـــاد زلـف نگـونســــار شاهــدان
چـمن ببـــین در آیــنه جــویــبـــار، گــــریه
بـــید
به دور ما که همه خون دل به ساغرهاست ز چشم ساقی غمگین که بوسه خواهد چید؟
چه جای من ؟ که درین روزگار بی فـریـــاد ز دســت جـــور تـو، ناهـــید بر فلک نالــید
ازین چـــراغ توام، چشــم روشــنایی
نیست کـه کـَـس
ز آتـــش بیـــداد، غــــیر دود ندید
گذشت عمر و به دل عشوه می خـریم هنوز که هست
در پی شــام ســـیاه، صـبح ســـپید
کراسـت «سایه» درین فتــنه ها امید
امان؟ شـد آن زمـــان، که دلی بود، در امــان امید
صفــای آینــه خواجه بین، کــزین دم ســرد نشــــد
مکـــدّر و بر آه عاشــقان، بخشــــید
هوشنگ ابتهاج ( سایه)
