شرم و شوق
دل می سـتاند از من و جان می دهـد به من آرام جــان و کـــام جهـــان می دهـــد به من
دیــــدار تـو طلـــیعه صـُــبح ســعـــادت است تا کی ز مــهـــر طــالع آن می دهـــد به من
دلــــداده غــریــبم و گــُـــــمـــنام این دیـــــار زان یار دلنـشـــین که نشان می دهـد به من؟
جانا مـُــــراد بخـــت و جوانی وصـال توست کـو جاودانــــه بخـت جوان می دهــد به من
مــــی آمـــدم که حـــــــال دل زار، گـــویـمت اما مـــگر سرشـک امــان می دهـد به من!؟
چشــــمت به شـَــــرم و نـاز ببــــندد لب نیاز شــوقـت اگر هـــزار زبـان می دهـــد به من
آری ،سخن به شیوه چشــم تو خوش ترست مســـتی ببــین که سـحر بیان می دهد به من
افســــرده بود ســـایه دلم بی هــوای عــشق این بوی زلف کیست که جان می دهد به من
هوشنگ ابتهاج "سایه"
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳۹۵/۰۹/۳۰ ساعت 11:9 توسط محسن
|
