مهتاب شبانگاه

 

دارم سـُـخـنی با تــو و گــفــتـن نتــوانم     وین دردِ نهــــان سوز نهـفتن نتــوانم

تو گـَرمِ سخــن گفــتن و از جامِ نگاهـت     مـن مست چنــــانم که شنــــفتن نتوانم
 
شـادم به خیـالِ تو چو مهتابِ شبـــانگاه     گـَـــر دامنِ وصـــلِ تو گرفــتن نتــوانم

با پرتوِ مـاه آیم و چون ســـایه ی دیوار     گامی ز سَـــرِ کوی تو رفــتن نتــــوانم

دور از تو، منِ سـوخته در دامنِ شــبها     چون شمعِ سَحَر یک مژه خفـتن نتوانم

فریاد ز بی مِهـریَت ای گل که درین باغ     چـون غـُـنچــه پاییــز شکـُـفتن نتــوانم

ای چشمِ سخن گوی، تو بشـنو ز نگاهم     دارم سُـخــنی بــا تو وگــُــفـتن نتــوانم

 

محمدرضا شفیعی کدکنی