سلام. با اینکه مدت طولانی از مراسم یزرگداشت نودمین سال تاسیس مدرسه کمال الدین گذشته است اما پیام دوست عزیزی بدستم رسید که حیف است به نظر همه دوستداران نرسد :

                  سلام عرض ادب و ارادت با تشکر از شما که در جهت شناسندن زادگاهمان قبول زحمت نمودید . اینجانب نیز این افتخار را داشتم تمامی مقطع ابتدایی خود از سال 1358 تا1362در دبستان کمال الدین تحصیل نموده موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد مهندسی عمران شدم.

             با افتخار توانستم طی بیست سال گذشته نظارت و مشاور سه ایستگاه مترو شهر زیبای خود اصفهان را ( ایستگاه متروی طبقاتی آزادی - ایستگاه شهید مفتح و ایستگاه علیخانی ) کتابخانه و ساختمان مرکزی دانشگاه نجف آباد . پروژه سایت انرژی اتمی اصفهان و احداث بیمارستان و زایشکاه امام سجاد یاسوج را به اتمام برسانم .

              اکنون نیز به ضرورت چند سالی است تهران در احداث پروژه های عمرانی پردیس های سینمایی فعالیت دارم ولی هنوز دل تنگ آرامش قریه قدیم دستگرد با رودخانه خروشان که هنوز دستخوش تغییرات نشده بود هستم.

           ارادتمند فرشید سیاوش دستجردی فرزند زنده یاد حاج حسین سیاوش

   

 توضیح ضروری: کم لطفی هم مدرسه ای های قدیم و اهالی دستگرد و سنگ اندازی های ســـیاسی و مذهبی باعث شده که از سال 1395 تاکنون (اول بهمن 1399 )اقدامی عملی برای احیا و ثبت مدرسه ماندگار کمال الدّین صورت نگیرد.

        چه افراد تحصیلکرده ای که خاستگاه آغازین فراگیری علم و دانش آنها مدرسه کمال الدین بوده  و امروز منشا بسیاری از خدمات ارزنده هستند. ثبت این دبستان به عنوان مدرسه ماندگار یعنی تجلیل از فداکاری های بسیار زیادی که بزرگانی مانند زنده یاد انواری - زنده یاد حسن فیاض - زنده یاد وحید(حاج دبیر) و بسیاری دیگر که در خاطر من نیست.

        خون دلهایی که خورده شد تا این مدرسه بنا شود و بعد ازآن مدارس راهنمایی و دبیرستان تاسیس گردد. آموزش و پرورش مدعیِ امروز ، در آن دوره هیچ کمکی نکرد حتی معلم برای تدریس و حتی امکانات حداقلی!! 

       تجلیل از آن همه فداکاری، دِینی که بر گردن همه ماند و بخصوص کسانی که در اولین گردهمایی برای بزرگداشت،  قدم اول را کج برداشتند و بعضی را به بهانه سیاسی طرد کردند. بعضی را انگ موقعـیت طلبی زدند و گروهی را به خاطر دشمنی های شخصی از میدان به در کردند .

قضاوت باشد برای تاریخ و برای نسل های آینده.....

.

.

پاییز

پاییز می رســــد که مــرا مبــــتلا کند          با رنگ‌هـــاي‌ تـــازه مــرا آشــــنا کند
پاییز می رسد که همــانند ســال پیش          خودرا دوبـــاره در دل قالیــچه جا کند
او می رسد که از پس نه ماه انتــظار          راز درخت باغچـــــــه را برمــــلا کند
او قول داده است که امســــال از سفر         اندوه‌هــــاي‌ تــازه بیـــــارد، خـــدا کند
او می رسد که بازهــم عاشق کند مرا         او قـــول داده است به قولــش وفا کند
پاییز عاشقست، وَ راهی نمــانده است         جز این که روز و شب بنشیند دعا کند
شـــاید اثر کــنـد، وَ خداوندِ فصــــل‌ها          یک فصـل رابه خاطر او جا به جا کند
تقــویم خواست از تو بگـیرد بهــار را         تقــدیر خواست راه شـــما را جــدا کند
خش خش صدای پای خزان است، یک نفــر         در را به روی حضـرت پاییـــز وا کند
 

تشکر

دوستان و همراهان عزیز، ضمن تبریک فرا رسیدن بهار سال  98 ، برای وجود تک تک شما آرزوی سلامتی و شادمانی دارم. امیدوارم سال نو ، با افکار و اندیشه های نو پیش رویتان باشد .از توجه خاص شما گرامیان به پست های ادبی و نگاه مهربانانه ای که به من داشتید و لطف و مرحمتی که از طرق مختلف ابراز نمودید بی نهایت سپاسگزارم.

پیر درد آشام

بـــار دگـر شــور آورید این پیـــر دُرد آشــــام مــــا          صد جـام برهم نوش کرد از خون دل پر جام ما

چون راست کاندر کـار شد، وز کعـبه در خَمّـار شد         در کفر خود دین دار شـد بیزار شد ز اسلام ما

پس گفت تا کی زین هوس، مایـیم و درد یک نفـس     دایم یکی گوییـم وبس، تا شــد دو عالم رام ما                            

بـس کـم زنی اسـتاد شد ، بی خـانه و بـُـنیــاد شـد     از نام و ننگ آزاد شد، نیک است این بدنــام ما

پس شد چـُو مردان مرد، او، وز هر دو عالم فرد، او      وز درد درد درد او شد مـست، هفــت انـدام ما

دل گـشت چون دلـداده‌ای جان شـُـد ز کار افتـاده‌ای     تا ریخت پـُـر هر باده‌ای، از جام دل در جـام ما

جان را چون آن می نوش شد از بیخودی بیهوش شد   عقل از جهان خاموش شد وز دل برفت آرام ما

عطار در دیـر مُـغــان خون می‌کشــید اندر نهـــان        فریاد برخاست از جهان، کای رند دُرد آشــام ما

 

حضرت عطار

زهی در کوی عشقت

زهی در کــوی عشقــت مسکن دل          چه میخـواهی ازین خون خوردن دل

چکیــــده خون دل بـر دامـن جــان           گرفـتــه جـــان پـُــرخـون دامــن دل

از آن روزی که دل دیوانــهٔ توست           بصد جـان من شـُـدم در شــیون دل

مُـنــادی می‌کنــند در شهـــر امروز          که خــون عاشــقـان در گـــردن دل

چو رُســـوا کرد ما را درد عشقــت          همی کوشــــم به رســـــوا کردن دل

چو عشـــقـت آتشی در جان من زد           برآمـــد دود عــشـــق از روزن دل

زهی خال و زهـی روی چو ماهت           که دل هــم دام جـان هـــم ارزن دل

مکــن جانــــا دل مــا را نـگهـــدار          کـه آســـان اســت بر تو بـُـــردن دل

چو گــُــل اندر هـَوای روی خوبت           به خــون درمی‌کشــــم پیــراهـن دل

بـیـا جـانا،  دل عطـــار کــُن شـــاد           که نــزدیک اســت وقــت رفـتن دل

حضرت عطار

محبوب سیم اندام سنگین دل

گرم بازآمدی محبوب سیم اندام ســـــنگین دل                 گل از خـــارم برآوردی و خار از پا و پا از گل

ایا باد ســحرگاهی گر این شب روز می‌خواهی                از آن خورشید خرگــــاهی برافکن دامن محمل

گر او سرپنجه بگشاید که عاشق می‌کشم شاید               هزارش صید پیش آید به خون خویش مستعجل

گروهی همنشـــــین من خلاف عقـل و دین من                بگیرند آســـتین من که دست از دامنـش بگسل

ملامتـــــگوی عاشـــق را چه گـــوید مردم دانا                که حـــال غرقـه در دریا نداند خفــته بر ساحل

به خونم گر بیــــالاید دو دســت نازنین شــــاید               نه قــــتلم خوش همی‌آید که دست و پنجـه قاتل

اگر عاقـــل بود داند که مجـــنون صبـــر نتواند               شـــتر جایی بخواباند که لیلــــی را بود مـــنزل

ز عقل اندیشـــــه‌ها زاید که مردم را بفرســـاید               گرت آســــودگی باید برو عاشــق شو ای عاقل

مرا تا پای می‌پوید طــــــریق وصل می‌جــــوید               بهل تا عـــقل می‌گوید زهی ســـودای بی‌حاصـل

عجــــایب نقــــش‌ها بینی خلاف رومی و چیـنی              اگر با دوست بنشــــینی ز دنیـــا و آخرت غافــل

در این معنی سخن باید که جز سعــــدی نیاراید               که هرچ از جان برون آید نشـــیند لاجرم بر دل

تاج من است دست تو

تا تو حریف من شدی ای مه دلــستان من         همچـــو چراغ می جهــد نور دل از دهان من

ذره به ذره چـون گـهــر از تف آفتــاب تو         دل شده‌ست سـر به سر آب و گـِـل گــران من

پیشتر آ ، دمی بنه آن بر و ســینه بر برم          گر چه كه در یگانگـی جان تو است جان من

در عجبی فتم كه این سایه كیست بر سرم          فضــــل توام نـِــدا زند،  كآن من است آن من

از تو جهان پربلا ، همـچو بهشت شد مرا         تا چه شود ز لطف تو صـــورت آن جهان من

تاج منست دست تو چون بنهـیش بر سرم         طره توست چون كمر بســته بر این میان من

عشق بـُـرید كیسـه‌ام گفتم هی چه می كنی         گفت تو را نه بس بـُـــَود نعــمت بی‌كران من؟

برگ نداشتــم دلــــم می لـــرزید برگ وش         گفــت مــترس كآمــدی در حــــرم امـــان من

در برت آنچنان كشم كز بر و برگ وارهی         تا همــه شب نظــر كنی پیش طــرب كنان من

بر تو زنــم یگـــانه‌ای مســت ابد كنم تو را        تا كه یقین شود تو را عشـــرت جــاودان من

سیـــنه چو بوستان كند ، دمدمه بهـــار من        روی چو گلسِـــتان كند، خمر چو ارغوان من

 

حضرت مولانا

 

کجایی

 

کجایی ای که دلم بیـتو در تب و تاب است         چه بس خیال پریشان به چشم بیخواب است

به ساکــنان ســلامت خبر که خواهـــد بُرد          که باز کـــشتی ما در مـــیان غرقــاب است

ز چشــم خویش گرفتــم قیــاس کار جهان          که نقش مردم حق بین همـیشه بر آب است

به سیـــنه سرّ محبــّت نهان کنــــید که باز         هــــــزار تیـــر بلا، در کمــین احبــاب است

ببــین در آیـنـــه داری ثبات سیــــنه ی ما          اگر چه با دل لرزان بــــسان ســـیماب است

بر آســـتان وفـــا سر نهــــاده ایم و هـنوز          اگــر امـیــــد گشـــایش بُـوَد ازین باب است

قدح ز هر که گرفتــم به جـُز خمار نداشت          مـُـرید ساقی خویشـم که باده اش ناب است

مـَــدار چشـــم امید از چراغــــدار ســــپهر         سیاه گوشــه  زندان چه جای مهـتاب است؟

زمــانه کیــفــر بیــــداد سخت خــواهــد داد         سزای رســـتم بد روز، مرگ سهـراب است

عقــاب ها به هـوا پـَـر گشــاده اند و دریـغ         که این نــمایــش پرواز نقــش در قاب است

در آرزوی تو آخـــر به باد خــواهـــد رفت         چنیـن که جان پریشـان "سایه" بی تاب است

امیر هوشنگ ابتهاج

برای عرض تسلیت حضوراستاد عزیز جناب عبدالحمید سیاوش دستجردی و خانواده گرامی ایشان که این روزها در التهاب داغ زنده یاد دکتر مینا سیاوش دستجردی هستند.

استاد سیاوش دستجردی، مدرس انجمن خوشنویسان ایران هستد و زنده یاد دکتر مینا سیاوش، دختر ایشان، دکترای مهندسی پزشکی در روزهای آخر بهار، بهار عمرشان به خزان رسید.....

 خدایش بیامرزاد...

در آستانه چهلمین روز خزان زندگی اش، ابراز همدردی میکنم  و از محضر یزدان پاک برای آن عزیز سفر کرده آمرزش و برای پدر، مادر ، خواهر ، همسر  و کلیه بستگان صبر و بردباری خواهانم.. 

بهار سوگوار

نه لب گشـایدم از گل ، نه دل کــشد به نبید          چه بی نشــــاط بهــاری که بی رخ تو رسید!

نشـــانِ داغِ دلِ مــاست لاله ای که شـکفت          به ســـوگـواریِ زلفِ تو این بنفــشــــه دمید

بیــــا که خاکِ رهـــت لاله زار خــواهد شد          ز بـس که خونِ دل از چـشـــمِ انتــظار چکید

به یـــادِ زلفِ نگونســـارِشـــاهـــدانِ چمـن           ببـــین در آیــنــــه  جـویـبــار گـــــریه  بــید

به دورِ ما که همه خونِ دل به ساغرهاست          ز چشم ساقیِ غمگین که بوسه خواهد چید؟

چه جـــای من ؟ که درین روزگارِ بی فریاد          ز دســت جـــورِ تـو ناهـیــــد بر فــلـک نالید

از این چراغ توام چشــم روشـــنایی نیست          که کــس ز آتـــش بیــــداد غـیــــــر دود ندید

گذشت عمر و به دل عشوه می خریم هنوز         که هســت در پیِ شـــام ســــیاه صـُــبح سپید

کِراست " سـایه" درین فتـنه ها امید امان؟         شـُـد آن زمــــان که دلـی بود در امــــان امید

صفــای آینـــه  خواجه بین کزین دمِ ســـرد         نـشـــد مکـــدّر و بر آه عـاشـــــــقـان برچـید

هوشنگ ابتهاج ( سایه )

 

کمال الدین دستگرد

دوستان عزیزی که مایل به تهیه عکسها و فیلم مراسم بزرگداشت نودمین سال تاسیس دبستان

کمال الدین دستگرد هستند میتوانند به استودیو هنری پارسا مراجعه فرمایند.

 

آدرس: دستگرد- خیابان قائمیه – نبش کوچه اداره آگاهی نیروی انتظامی ( نظام وظیفه ) استودیو هنری پارسا

 

تلفن های تماس:  [phone]  - 09133145097

بنده عشق

بنده عشق

فـــاش   می‌گویــم و از گفـته خــود دلشــادم		بنده   عشـقـم و از هر دو جهــان آزادم
طایر   گلــــشن قدسم چه دهــم شــرح فراق		که   در این دامــگه حـادثه چون افـتادم
من   مَلَـک بودم و فــردوس برین جایم بود		آدم آورد ، در این دِیـــــر خــــراب آبادم
سایهٔ طوبی   و دلجــویی حـور و لب حوض		به   هــوای سـر کـوی تو برفت از یادم
نیـــست   بر لوح دلــــم جُـز اَلِفِ قـــامت یار		چه   کـُــــــنم حرف دگر یاد نداد استادم
کــوکب   بخت مـرا هیـــچ منـجـّــم نشـناخت		یارب از مــادر گــیـتی به چه طالع زادم
تا  شُـدم حلــقه به گـوش در میـخــانه عشق		هر دم  آید غـــمـی از نو به مبـارکــبادم
گر خُـورَد خون دلم مردمـــک دیده سـزاست		که   چرا دل به جـگرگوـشـه مردم دادم
پاک کن چهره  حافظ  به ســر زلف ز اشک		ورنه این ســــیل دمـــادم ببرد  بـــنیادم

 

حضرت حافظ

بزرگداشت نودمین سال تاسیس دبستان کمال الدین

              مراسم بزرگداشت نودمین سال تاسیس دبستان کمال الدین دستگرد با حضور معلمین ادوار مختلف و گروه کثیری از دانش آموختگان این دبستان روز پنج شنبه ، پنجم اسفند  95 برگزار شد... در این مراسم چند قطعه شعر زیبا از شعرای دستگرد ، دکتر فریدون وحیدا، مهندس مرتضی کارگر، استاد جعفر بهروزنیا توسط ایشان قرائت گردید. همچنین فرازهایی از مثنوی بلند حسن وحید دستگردی شارح خمسه نطامی قرائت شد که انشاالله تقدیم خواهم کرد.

             در این مراسم که با استقبال خوبی همراه بود ،گروهی از معلمین  و دانش آموختگان ادوار مختلف دبستان کمال الدین حضور داشتند.  دکتر مسعود وحید دستجردی، دکتر فریدون وحیدا ، دکتر محمد صافی، مهندس محمدعلی مهدیپور ، اصغر وحید دستجردی و بسیاری دیگر .. معلمین دهه 50 و 60 آقایان محمد فرح نسب ، احمد ابراهیمی   ایرج دستگردی، هوشنگ رودابیان و ... خانمها مهین بنایی ، ناهید گیشنیز جانی، رباب ضیغمی و مربی بهداشت زحمتکش آن دوران خانم مرادی با دیداری غیرمنتظره با شاگردان خود، شادمان شدند.در ادامه برنامه نیز، از معلمین درگذشته و نیز دانش آموختگانی که در راه دفاع از دین و میهن به شهادت رسیدند یاد و تجلیل شد. از مرحوم مهدی انواری که اساس و بنیاد تحصیلات جدید را در دستگرد بنا نهاد و مرحوم سید محمد فیاض که با سخت کوشی بسیار دبستان را ارتقا داد و فرزندش مرحوم سید حسن فیاض که سالها مدیری سخت کوش و دلسوز برای دبستان بود، یاد شد. همچنین یاد مرحوم سیف الله وحید ( حاج دبیر) که مدرسه تحصیلات متوسطه در دستگرد، حاصل سماجت و پیگیری و تلاش بیش از حدّ او بود، و نیز مرحوم فیض الله نکویی، معلم پرتلاش، گرامی داشته شد.

               گروهی از دانش آموختگان شاخص این دبستان : دکتر منوچهر انواری، دکتر فریدون وحیدا، دکتر سیف الله وحید دستجردی ، دکتر مسعود وحید دستجردی، دکترصادقعلی مهدی پور، دکترغلامرضا آذریان، دکتر منصور آذریان ، دکتر محمد آذریان، دکتر منصور سیاوش، مهندس جمشید سیاوش ، دکتر ابراهیم دهقان ، دکتر حسین رهروی، ... و بسیاری دیگر که هرکدام در جای جای کشور پهناور ایران منشا خیر و خدمت هستند

               زنده یاد حسن وحید دستجردی در مثنوی بلندی دستگرد را به زیبایی زاید الوصفی معرفی کرده است. از آنچه او شرح داده میتوان دریافت که حاصل همنشینی مردم این دیار با زنده رود و باغهای بسیار و درختهای پر بار و نغمه روح نواز پرندگان و آهنگ دلنشین و گوشنواز جریان آب جاری بر بستر جوی های پیچان در مزارع و باغها ، جز ظهور طبع بلند و لطیف شاعرانه در میان جوانان و گرایش آنان به سمت و سوی ادبیات و هنر نمیتواند باشد .  

        در ادامه مراسم نیز توسط دوتن از جوانان، بنام سعید شریعت و مهدی نامدار قطعه موسیقی اجرا شد.در دبستان کمال الدین همچنین شاگردان بسیاری پرورش یافتند که بعدها در عرصه هنر خود، مقام استادی یافتند.   

کمال الدین دستگرد - دهه 40 هجری خورشیدی

بزرگداشت نودمین سال تاسیس دبستان کمال الدین دستگرد- اصفهان- 1395

شعر وصف دستگرد خیار

« دستگرد خیار اصفهان زادگاه من »


خرم بهـــــــار و بــاد بهـــاران دســــتگرد             وان کشتزار خرم و بـُـستان دستگرد

گـُــلزار آن همیـــشه بهـــاری معطّرست            از لاله های سرخ شهــیدان دستگرد

آیـــد بهــــار تا که به دیــــدار این دیــــــار           خندد دوباره گل به گلســتان دستگرد

ریزد شـُــکـوفه از در و دیــوار باغهــــاش           آن باد چون عبـــیر ، به ایوان دستگرد

گر بگــــذری ز ســـــاحل زاینــــده رود آن           یابی دم مسیح ، ز بُــــستان دستگرد

نقاش روزگـار چه زیبــــا کشـــــیده است          تصویر بیشــه زار و درختـــان دستگرد

از «پاچـــنار» آن چو گــُـذر میکـُــنی دمی          بنشین کنار جوی و چنــــاران دستگرد

گیــرد قــــوام ریشـــــــه  امکـــان زندگی          با دست پینـــه بسته  دهقان دستگرد

گاه ِ تلاش و کوشــش برزیگــــران ماست          پائیـــز و نو بهار و زمســـــتان دستگرد

یاد آور زمـــانه ی پر شور کــــودکی است         آن زنگ خوشنوای «دبستان دستگرد»

کوشـــــیـــده اند در پی ترویج معــــــرفت         «انواری» و « وحید » و دبیران دستگرد

گــردیــده اند مایــــــه  بس افتــــــخار هـا          نام آوران صــاحب  عنـــوانِ دســـتگرد

بس نکته ها که مانده ز سودائی اش بجا         آن عارف فقــــیه و ســـخندان دستگرد

در آســــمان شعــــر و ادب دفتر « وحید »       رخشان بود چو مهر درخـشان دستگرد

شــعــر « مهــــــنــدس » و غــزل آبـدار او        چون در و گوهر است بدامــان دستگرد

طــبع لطـیف و ذوق « فریدون » درین دیار        بس گل نشــانده در  ادبستان دستگرد

طنز کلام و شوخی طبع «سخا » شکست       بازار قـــــنـد و شــــکّر دکــــان دستگرد

در کــــوره راه زندگــــی اشــعار « برزگر »        روشنگر است ، چون مه تابان دستگرد

گلــــواژه هـــــای شعــــر تر « کارگر » بود         گلهای رنگ رنگ گلـــــــستان دستگرد

ترکــیب طنــز و شعـــــر ادیبــانه  « گلی »        رنگین تر است از گل و ریحان دسـتگرد

اندیشه «ســــیاوش» و «غفاری» اینزمان        افــزون نمــوده قـــدر فــراوان دستگرد

آوای دلفـــریب « کـــریم سمــــاوای » اش       پر میکــــــشد ز برج جـــــلالان دستگرد

آواز و شعر و نغمــه  نای « مجـید » هست        دلکـــش تر از ترنــــم باران دســـــتگرد

آواز دلــنـــواز « وحیدا » هــمــیشـــــــه باد       چون نغمه های مرغ غزلخوان دستگرد

بیهوده نیست گر که« نکوئی» ز اشــــتیاق       باشد هماره ، عاشق و حیران دستگرد

زنده یاد فیض الله نکویی 

  

آئیین بزرگداشت نود سال زندگی دبستان کمال الدین

آئین بزرگداشت نودمین سال تاسیس دبستان کمال الدّین دستگرد

     بنابر تصمیم گروهی از دانش آموختگان و معــلـّمان دبستان کمال الدّین و مشارکت آموزش و پرورش ناحیه سه اصفهان و همیاری عمومی اهالی دستگرد، آئین بزرگداشت نودمین سال تاسیس این دبستان در تاریخ پنجشنبه پنجم اسفند امسال ( 1395) برگزار میگردد. از همه معلّمین عزیزی که در سالهای دور و نزدیک در این دبستان تدریس میکرده اند و نیز کسانی که دانش آموخته  این مدرسه هستند  دعوت میشود که اطلاعات خود( عکس و نوشته) را در اختیار ستاد بزرگداشت قرار دهند.

شماره موبایل [phone]

شماره تلفن ثابت در وقت اداری: 031323330006

آدرس اینترنتی : [e-mail]

پرستار

"دوچشـم مست تو برداشت، رسم هشیاری"            عجب! رها نکند غم، به خواب و بیداری

تو همچو گل به لطــافت، ظریف و نازک دل        مبـــاد، بلـــبلِ گــُل را به هــــیچ پنـداری

مـرا که دیــده نخفـــته است، انتــــظارِ مدام         فِسـُـرده جـان مرا، تا تو کـِـی کـُنی یاری

اگر چـه لـرزه و تب هم ، به بســترم افــکند        چه باک اگر که تو باشـی مـرا پرسـتاری

غـــمِ فــراق تو آخـر، به خـون کـــشد دل را        مگـــر قـدم بِـگـُـذاری،  به رســم عیاری

بیـــــا که در قــَـدم اندازمت دلی صــد چـاک        بیـا که وقتِ حضـورست و شـوق دیداری

اگــر به گوشه چشــمی نظـر کنی ای دوست        قضـــایِ عــهــد فـراق است اگر بجا آری

نظــر به روی تو کردن، حیـــات می بخــشد        چو نسـبت است میـــان طبــیب و بیماری

مرا چوجان، تو عزیزی، شـکایتی گر هست        ز دست خویشــتن است و فــراقِ دلداری

زبان نگاه

نشود فاش کـــسی آنچــه میــان من و توست       تا اشـــارات نظر، نامه رســـان من و توست

گوش کــن با لب خامــوش ســـخن می گــویم      پاسخــم گـو به نگاهی کـه زبـان من و توست

روزگاری شــد و کـس،  مرد ره عـــشق ندید      حالــیا چشـــم جهـــانی نگــــران من و توست

گر چــــه در خـلـوت راز دل مــــا کـس نرسید      همه جــا زمزمـه عـشق نهــــان من و توست

گو بهار دل و جان بـــاش و خزان باش، ارنه      ای بسا باغ و بهاران که خــزان من و توست

این هـمه قصــه  فـــردوس و تمـنـــّای بهشت      گفت و گویی و خیـــالی ز جهـان من و توست

نقـــش ما گــو ننـــگارند به دیـــباچـــه  عــقل      هر کجا نامه  عشق اسـت نشان من و توست

"سـایه"  ز آتشــکده  ماست فروغ مه و مهر      وه ازین آتش روشن که به جان من و توست

هوشنگ ابتهاج (سایه)

یک خواهش

سلامی صمیمانه حضور دوستان علاقمند به شعر و ادب پارسی

از محبت شما و ارسال پیام های محبت آمیز سپاسگزارم

من اما از شما یک خواهش دارم و آن اینست که ، نکات فنی  وادبی که به ذهنتان میرسد را در همین قسمت نظرات بنویسید. مطالبی که قابل درج باشد میتواند به افزایش دانش و اطلاعات علمی سایر بازدیدکنندگان و حتی بنده کمک کند. اگر نظری از شما تایید و درج نشده نه به قصد بی احترامی بلکه بخاطر صرفا" تمجید از شخص بنده بوده که نفعی برای سایرین ندارد. احساسات پاک و صمیمی شما را ارج نهاده، به مهر و مهربانیتان میبالم. 

شرم و شوق

دل می سـتاند از من و جان می دهـد به من       آرام جــان و کـــام جهـــان می دهـــد به من

دیــــدار تـو طلـــیعه صـُــبح ســعـــادت است       تا کی ز مــهـــر طــالع آن می دهـــد به من

دلــــداده غــریــبم و گــُـــــمـــنام این دیـــــار      زان یار دلنـشـــین که نشان می دهـد به من؟

جانا مـُــــراد بخـــت و جوانی وصـال توست       کـو جاودانــــه بخـت جوان می دهــد به من

مــــی آمـــدم که حـــــــال دل زار، گـــویـمت       اما مـــگر سرشـک امــان می دهـد به من!؟

چشــــمت به شـَــــرم و نـاز ببــــندد لب نیاز      شــوقـت اگر هـــزار زبـان می دهـــد به من

آری ،سخن به شیوه چشــم تو خوش ترست      مســـتی ببــین که سـحر بیان می دهد به من

افســــرده بود ســـایه دلم بی هــوای عــشق      این بوی زلف کیست که جان می دهد به من

هوشنگ ابتهاج "سایه"