زبان نگاه

نشود فاش کـــسی آنچــه میــان من و توست       تا اشـــارات نظر، نامه رســـان من و توست

گوش کــن با لب خامــوش ســـخن می گــویم      پاسخــم گـو به نگاهی کـه زبـان من و توست

روزگاری شــد و کـس،  مرد ره عـــشق ندید      حالــیا چشـــم جهـــانی نگــــران من و توست

گر چــــه در خـلـوت راز دل مــــا کـس نرسید      همه جــا زمزمـه عـشق نهــــان من و توست

گو بهار دل و جان بـــاش و خزان باش، ارنه      ای بسا باغ و بهاران که خــزان من و توست

این هـمه قصــه  فـــردوس و تمـنـــّای بهشت      گفت و گویی و خیـــالی ز جهـان من و توست

نقـــش ما گــو ننـــگارند به دیـــباچـــه  عــقل      هر کجا نامه  عشق اسـت نشان من و توست

"سـایه"  ز آتشــکده  ماست فروغ مه و مهر      وه ازین آتش روشن که به جان من و توست

هوشنگ ابتهاج (سایه)

یک خواهش

سلامی صمیمانه حضور دوستان علاقمند به شعر و ادب پارسی

از محبت شما و ارسال پیام های محبت آمیز سپاسگزارم

من اما از شما یک خواهش دارم و آن اینست که ، نکات فنی  وادبی که به ذهنتان میرسد را در همین قسمت نظرات بنویسید. مطالبی که قابل درج باشد میتواند به افزایش دانش و اطلاعات علمی سایر بازدیدکنندگان و حتی بنده کمک کند. اگر نظری از شما تایید و درج نشده نه به قصد بی احترامی بلکه بخاطر صرفا" تمجید از شخص بنده بوده که نفعی برای سایرین ندارد. احساسات پاک و صمیمی شما را ارج نهاده، به مهر و مهربانیتان میبالم.