چشم از تو بر نگیرم...
خفتــه خبــر ندارد ، ســـر بر کنــار جانـان کاین شـــب دراز باشد، بر چشـــم پاســبانان
بر عقل من بخـندی، گر در غمـــش بگریم کاین کـــارهای مُـشکل، اُفـــتد به کاردانــان
دلـداده را مــلامت، گفــــتن چه سود دارد؟ می باید این نصـیحت ، کردن به دلســــتانان
دامن ز پای برگیــر ،ای خوبروی خوشرو تا دامَــنت نگـــیرد ، دســـــت خــدای خوانان
من ترک مهـــر اینان در خود نمی شناسم بگــــذار تا بیــــــــاید ، بر من جفـــای آنـــان
روشــــن روان عا شق، از تیره شب ننالد دانــد که روز گـردد ، روزی شــب شـــبانان
باورمکن که من دست، از دامــــنت بدارم شمشــیر نگســــــلاند ، پیـــوند مهـــربانـــان
چشم از تو برنگیـــرم،ور می کـُشد رقیـبم مُشتــــــاق گل بســــازد ، با خوی باغبـــانان
من اختیــــار خود را تســـلیم عـشق کردم همچــــون زمام اشــتر ، در دست سـاربانان
شکر فروش مصری،حال مگس چه داند؟ این دست شوق بر سر، وآن آستـین فشانان
شاید که آستـــینت، بر ســرزنــند سعــــدی تا چون مگـس نگــردی، گرد شــکر دهانان
سعدی
پاسبانان:نگهبانان شب
دامن ز پای برگیر.... : به دیدار دوستان بشتاب
ملامت: سرزنش
خوشرو: زیبا چهره
دلستانان: دلستان ، معشوق
نگسلاند: پاره نکند ، نبرّد
