محنت بسیار
محنت بسیار
عاشـــقی محـنت بســـــیار کشـــید تا لب دجـله به معــشوقه رســید
نشـــده ازگـل ِرویـــــش ســـــیراب که فـلک دســــته گلی،داد به آب
نازنین چشــم به شط دوخــــته بود فــارغ از عاشـق دلــسوخته بود
دیــد درروی شــــط آید به شــــتاب نو گلی چون گل ِرویش شــاداب
گفت : به به ، چه گل رعناییـــست لایـق دسـت چــو من زیباییـــست
حیف از این گــل که بــرد آب اورا کـُـــند از منــــظره، نایــاب او را
زین سخن عاشق معشـوقه پرست جست درآب چو ماهی از شست
خوانده بود این مثـــــل آن مایه نـاز که نـِکـویی کـُـن و در آب انــداز
خـواســـت کــآزاد کـُـنــــد ازبنـــدش اســـم گـُل بُرد و درآب افکـندش
گفت: رو، تا کـــه ز هـِجــرم برهی نام ِ بی مـِـهــــری بـرمـن نـَـنهی
مـوردِ نیــــــکی خــــاصـــت کــــردم از غـَـم خویـش خـلاصــت کـردم
باری آن عاشـــق بیـــچاره ،چو بَط دل به دریـا زد و افتــاد به شــط
دیــد،آبی اســت فــراوان و درســت بنـشاط آمد ودست ازجان شست
دســـت و پــائی زد و گــل را بـِرُبود سـوی دلــدارش ، پرتاب نـِــمود
گـفت: کـِای آفتِ جان ، سـُــــــنبل تو ما که رفتـــیم ، بگیراین گل تو!
بکـُنـَش زیب ســـــر، ای دلـــــبرمن یـاد ِ آبی که گـُـذشت از ســَرمن
جـــُـــــز برای دل من،بـوش مَـکـُـن عاشــق خویـش فـَراموش مکن
خود ، ندانــست مگــر عاشـــــق ما که زخـوبان نتـوان خواست وفا
عاشـــــقـان را هــمه، گـــر آب برد خوبــرویان هـمه را خــواب برد
ایرج میرزا
