لیلی
خزان و وفات لیلی ، از مثنوی زیبای لیلی و مجنون نظامی
لیـــــلی ز سَـــــریر ســــربـلـنـــدی افـــتاد به چــــاه دردمنــــــدی
شُـــــد چـشـــــم زده بهــار باغـش زد باد، طپــــانچه بر چراغش
ســـودای دلـــــش به ســـــر برآمد سر سام ِ سرش به دل درآمـد
گـــرمــــای تـَـــموز ، ژالـه را بـُرد باد آمــد و برگ لالـه را بُــرد
زآنـــروز که یـــار ازو جُــــــدا شد سَــروش ز گـُـداختن ، گیا شد
زآن پیـــش تر ارچه مهـــربان بود آن مهــر یکی به صد بیـفـزود
چون عاشـق خویـش را بصــد پـند دل ســوخـته دید و آرزومــند
بـر خاطــرش آن فـــــراق ره کــرد سـودای وِرا یکی به ده کــرد
تا کــار بــِـدان رســـــــید کـــــز کار یکبـــاره فــتــاد و گشت بیمار
...بر مـــادر خویــــش راز بگشـاد یکبـــــاره در نیـــاز بُگشــــاد
کـِای مــادر مهـــربان چـه تدبیـــر؟ کآهـــو بـَره زهر خورد با شیر
خون میخورم این چه مهربانیست؟ جان میکَنَم این چه زندگانیست
کــان لحظـه که جان ســـپرده باشم وز دوری دوست مـُـرده باشم
سُـــرمم ز غـــــــبار دوست درکش نیـــلم ز نـیاز دوسـت برکــش
فـرقــــــــم ز گــُـلاب اشک تـَـر کن عطــرم ز شــــمامه جگــر کن
بـربـنــد حنـــــوطـــــم از گــُـل زرد کافــور نـشـــانم از از دم سرد
خون کـُن کفــَنم که من شهـــــــیدم تا باشـــد رنگ روز عـــــــیدم
آراســـــــتـه کــُــــن عــروس وارم بســــپار به خـاک پـــرده دارم
آواره مـــن چــُـــو گــــردد آگـــــاه کـــآواره شـُــدم من ازوطن گاه
دانـــم کــه ز راه ســـــوگــــــواری آیــد به ســــلام این عـمــــاری
بر خـــاک مــن آن غـریب خـــاکی نالــــد بــه دریــغ و دردنـــاکی
گــو، لیـــلی ازین ســرای دلگــــیر آن لحـظــه که می بُرید زنجـیر
از مِـــهر تــو تن به خــاک میـــداد بر یـــاد تـو جــان پاک میـــداد
وآن لحــظه که در غـم تو میـمُــرد غمهای تو را به توشه می برد
وامـــروز که در نقــــاب خاکـــست هم در هـوس تـو درد ناکــست
چـون منتـــــظــران درین گـُــذرگاه هـست از قِــبَلِ تو چشم در راه
یک ره بـِــرَهـــان از انتــظــــارش در خـَــز به خـزینـه در کنارش
این گـــفت و به گریه دیـده تر کرد آهــنگ ولایتــی دگـــر کــرد...
