پیر درد آشام
بـــار دگـر شــور آورید این پیـــر دُرد آشــــام مــــا صد جـام برهم نوش کرد از خون دل پر جام ما
چون راست کاندر کـار شد، وز کعـبه در خَمّـار شد در کفر خود دین دار شـد بیزار شد ز اسلام ما
پس گفت تا کی زین هوس، مایـیم و درد یک نفـس دایم یکی گوییـم وبس، تا شــد دو عالم رام ما
بـس کـم زنی اسـتاد شد ، بی خـانه و بـُـنیــاد شـد از نام و ننگ آزاد شد، نیک است این بدنــام ما
پس شد چـُو مردان مرد، او، وز هر دو عالم فرد، او وز درد درد درد او شد مـست، هفــت انـدام ما
دل گـشت چون دلـدادهای جان شـُـد ز کار افتـادهای تا ریخت پـُـر هر بادهای، از جام دل در جـام ما
جان را چون آن می نوش شد از بیخودی بیهوش شد عقل از جهان خاموش شد وز دل برفت آرام ما
عطار در دیـر مُـغــان خون میکشــید اندر نهـــان فریاد برخاست از جهان، کای رند دُرد آشــام ما
حضرت عطار
