مشاعره 2
ب
به خون ديده نوشتيم ، بر در و ديوار كه چشم مردمي از اهل روزگار مدار طاهر بواتاني
بر سر تربت من گر گذرد اهل دلي بوي داغ دل من ، مي شنود از گل من عارف كازروني
بر سر تربت من گر گذري همت خواه كه زيارتگه رندان جهان خواهـــد بود حافظ
به صورتي كه توئي كمتر آفريده خدا ترا كشيده و دست از قلم كشــــيده خدا سليم تهراني
بگذاشت پاي در دل و نقشي به جاي ماند رفت و نگاه بر اثر جاي پا نكرد ! علي احمد كرماني
بدين اميد كه با تو شبي به روز آرم چه روزها به شب آورده ام به رنج ملال ذوقي اصفهاني
بلاي عشق را ، جز عاشق شيدا نميداند به دريا رفته ميداند ، مصيبتهاي طوفان را ابوالحسن ورزي
به گيــــتي كه داند كه جــــــــــز كردگــــار كه فـــــردا چه بازي كــــــــــند روزگــــــار فردوسي
ببين چگونه غمت پشت من شكست ، ببين غروب وار، طلوعم به خون نشست ، ببين حسين منزوي
به غير سينه دريادلان، نگنــــــــــجد عشق براي بحــــــــــر، خدا آفريــــــــده طوفان را فرج اله شبستري
با دوست بگويــــــــــــيد، كه ديگر نكند ناز ما را هوس ناز كشـــــيدن به جهان نيست اسماعيل روزبه
بي هيچ گفـــــــــــــتگو، شده ام پاي بند تو در كار عاشقي، سخن از چون و چند نيست حسنعلي نشا ط
بعد مردن به تو معلــــــوم شود رنج حيات رهرو آن لحظــــــــــه بنالد كه به منزل برسد دقيقي مروزي
به روز حشر كه خلقي ز دست غمزه شوخت فغان كنند، من آنروز در دعاي تو باشــــــم خواجه حسن شعري
به راحت نفـــــــــــسي، رنج پايــــــــدار مدار شب شـــــــراب نيرزد به بامـــــداد خمـــــار سعدي
باز از شـــــــكايتي ز من آزرده شـــــد دلش ما را به حال خود نگــــــــــذارد زبان ما ! دانش اصفهاني
